2009-10-16 Van havenstad Tanger naar regeringscentrum Rabat

´s Morgens vroeg op. Op TV zien we nog live-beelden vanuit Melbourne waar een kinderwagen het perron afrijdt onder een aanstormende trein. Afschuwelijk. ´s Avonds horen we gelukkig, dat de baby het overleefd heeft. Via de mobiele telefoon volgen we vrijwel overal in Marokko het nieuws en kijken af en toe NOS-journaal. Ook handig als je je spaargeld bij DSB heb staan, ze dreigen om te vallen.

Voor we Tanger verlaten tanken we onze auto vol met diesel voor 7,32 dirham per liter (zo´n 63 eurocent), over het betalen kan ik alleen al een boek schrijven. Er zijn 3 man voor nodig ! Hoezo elkaar niet vertrouwen ?

Via de enige vierbaans autosnelweg die Marokko heeft gaat het 250 km zuidwaarts langs de Atlantische Oceaan richting Rabat. Mooie tolweg, wel veel politie langs de weg. Later zien we waarom, als met veel sirenes iemand van de koninklijke familie op de andere weghelft voorbij zoeft. Bij de weinige tankstations zijn eenvoudige cafetarias, natuurlijk met tajines. Onderweg zoeven veel afgeladen auto´s uit Europa ons voorbij. De familie in het vaderland kan alles gebruiken.

Veel land- en tuinbouw in deze streek, o.m. bananenplantags in immens hoge plastic kassen. Ook weinig machinale landbouw, maar veel mensen (vrouwen) en veel heel veel ezels.
We zien ook veel kurkeiken en natuurlijk olijfbomen.

Rabat rijden we niet binnen via mooie boulevards, maar via arme buitenwijken met heel veel mensen op straat. Geen internationaal karakter als Tanger, maar helemaal Marokkaans en moslims. Dan ineens op mooie brede autowegen het centrum in, langs het paleis van de koning Mohammed VII en een soort luxe bunker (blijkt de Amerikaanse ambassade te zijn). Met kaartlezer Dennis weer in één keer naar een weg waar ons hotel vlakbij ligt. Auto geparkeerd, wel alles eruit. De gardien (parkeerwacht) voor 2 dagen 40 dirham betaald. Dan staat er uit het niets opgedoken een gids bij de auto. OK, we gaan de medina in en laten ons door hem via allerlei steegjes de kasbah in leiden. Armoe troef hier.Ineens staan we voor een prachtige houten poort met een klein bordje Riad Kalaa. De deur gaat voor ons open en we komen in een fata morgana terecht, een weelderige patio en dito hotel (http://www.riadkalaa.com/).

Een riad is een gerestaureerde villa /paleis uit vroegere tijden met een mooie binnenplaats en vijver. In zo´n riad (hotel of luxe patio) woonden soms ook meerdere gezinnen. Het is in één woord : ongelooflijk. De vermoeide toeristen krijgen bij de ontvangst heerlijke muntthee geserveerd. Dan op naar de wel heel luxe kamers. Wij krijgen de accomodatie genaamd Touareg. Blij dat we hier 2 dagen vertoeven.

Goed ook, dat we ons hele reis gekozen hebben voor de wat luxere hotels en riads. Je betaalt dan wellicht wat meer, maar het eten kost hier `geen drol`, dus al met al valt het dan wel mee

Even poseren met bedrijfsleidster Aicha en één van haar medewerksters. We beloven hen te mailen.

Onze reisgenoten krijgen een kamer op de bovenverdieping toegewezen, en blij dat ze zijn.

Op het dakterras is een fraai zwembadHier ontmoeten we de vrolijke Willair St. Vil en zijn familie uit New York. Hij blijkt de founder van de bekende Pan African Arts Council te zijn

Na opgefrist te zijn, wandelen we naar de oevers van de Bou Regreg. Hier zijn enkele luxe Europees aandoende eethuisjes. De salade en spaghetti met zeevruchten smaakt perfect.

Na de lunch wandelen we naar de Hassan-toren en het Mausoleum van Mohammed V (vader van de overleden koning Hassan II en opa van de huidige koning Mohammed VI). We zijn onder de indruk van de pracht en praal. Onder meer veel Italiaans marmer. Soldaten van de beruchte Zwarte Garde opgericht door sultan Moulay Ismaìl houden overal de wacht.Hier stond voor de aardbeving van 1755 de Hassan-moskee, toen de grootste ter wereld.De vader van de Marokkaanse onafhankelijkheid ligt in deze sarcofaag, natuurlijk naar Mekka gerichtZoek de verschillen..Er is in Rabat één katholieke kerk, de spierwitte Cathédrale Saint-Pierre uit de jaren dertig van de vorige eeuw.Ook heeft Rabat enkele art-deco achtige gebouwen uit dezelfde tijd.Via de medina en kasbah weer terug naar onze Riad, veel geuren en kleuren.

Terug in de Riad lijken we in de wereld van duizend en één nacht te zijn aangekomen. Zo sfeervol allemaal. Dus nog even nagenieten in de patio met muntthee.

2009-10-15 Aankomst Tanger

Dezer dagen maken we per auto een rondreis door Marokko. Na terugkomst in Spanje zal ik via deze blog een reisverslag maken. Mocht je meer willen weten, dan kun je t.z.t. ook kijken op www.spaansedroom.blogspot.com, waar onze vrienden en reisgenoten Dennis en Paul hun versie zullen publiceren. Veel plezier ermee !

Het is donderdag 15 oktober, rond 10 uur ´s morgens halen we in Torrox Paul en Dennis op. Behalve onze rugzakken zit de auto boordevol met proviand en drankjes. Het koelkastje aan boord zorgt ervoor, dat de Mahou biertjes tot in de Sahara koel blijven.

Via de tolweg A-7 rijden we snel naar Algeciras. Daar nemen we de ferry van Balearia naar Tanger. Voordat we aan boord gaan passeren we de Spaanse douane, eitje. Daarna is het een vrolijke chaos. Er zijn wel 4 schepen die op punt staan af te varen, maar alle auto`s worden op één en dezelfde parkeerplaats gezet. We zijn anders gewend met de ferries in Canada. Paul en Dennis idem dito v.w.b. Australie en Nieuw Zeeland. Niemand weet iets, we hebben alleen een sticker Tanger op de voorruit. Er staan opvallend veel Mercedessen (een Marrokaan heeft het pas gemaakt als ie in zo´n auto rijdt), maar ook gammele bakken met veel, heel veel bagage op het dak. Zelfs een Nederlandse ambulance wordt met invoernummerplaten Afrika ingevaren.Het komt toch allemaal goed en met maar 45 minuten vertraging vertrekken we. Je moet hier duidelijk niet zijn in de zomermaanden als honderdduizenden Marrokanen uit Noordwest-Europa hun vaderland bezoeken !Het is een comfortabele Spaanse (!) ferry en goed weer. Helaas geen dolfijnen te zien. We varen langs Gibraltar en na slechts 1,5 uur arriveren we in Tanger. Het roll-on-roll-off systeem blijkt op dit schip, de Jaume I, niet te werken. Na het afmeren moeten alle auto`s onderin het schip omkeren en de wal oprijden. Op de kade mag er (jammergenoeg) niet gefotografeerd worden, later begrijpen we waarom.

Dan begint de kermis waar we tot dusver alleen over hadden gelezen : het passeren van de douane van Marokko. Lees voor je ooit naar dit land gaat het boek `Marokkaans voor beginners` van Volkskrant-columnist Kees Beekmans, je bent dan behoorlijk voorbereid. De vraag is nu steeds : aan wie moet je hoeveel smeergeld geven om haast te maken met de inklaring van ons en de auto. En, wanneer is het omkoping van een ambtenaar in funktie en dreig je in een Marokkaanse cel te belanden ? Met enige taktiek, veel geduld en geloop van loket naar loket lukt het met betaling van een 20 euro-biljet in een paspoort en 2 euro voor een loopjongen na ruim een uur het land heelhuids in te komen. Eenmaal de haven uit heb ik nog wel steeds de neiging bezorgd in mijn achteruitkijkspiegel te kijken....

TomTom heeft Marokko niet in zijn softwarepakket, dus Dennis heeft (voor de hele reis trouwens, muchas gracias beste vriend) via Google routekaarten gemaakt. Snel komen we dus pal voor de ingang van ons hotel Rembrandt aan de Avenue Pasteur. De auto wordt buiten 24 uur bewaakt door een zgn. `gardien`, we betalen hem daar de volgende morgen 20 dirham voor (dat is nog geen 2 euro, dus veeeel goedkoper dan Amsterdam). Het hotel is netjes maar wel vergane glorie. Volop bezet, want er is een meerdaags internationaal filmfestival. De voorkant ziet er stedelijk uit, de achterkant oogt beter.












Alhoewel Tanger een zeer internationaal karakter zegt te hebben, is het toch een duidelijk islamitische stad. Ook in de voormalige Franse wijk. In de theehuizen, restaurants en op de terrassen zitten alleen mannen. We vinden toch snel een aardig terras waar ook Mike kan zitten. Daarna gaan we de kasbah in. Ja, ja dit is de cultuurshock die we hadden verwacht. Niks, Spanje, niks Andalucía met zijn Moorse invloeden. `This is Africa, man`. We zetten onze horloges 2 uur terug.

Even later lopen we op de Boulevard Mohammed VI, langs Hotel Cecil waar we in 1972 (toen heette het Boulevard Hassan II) twee weken hebben gelogeerd. OK, het gebouw staat er nog..., maar duidelijk niet meer in gebruik. Het is nu gezellig, in 1972 na twee mislukte staatsgrepen was het zeer unheimisch met veel gewapende miltairen op straat.Voor de avondmaaltijd komen we terecht in Restaurant Petit Berlin. Heerlijke tajine, vis en muntthee. Er staat zelfs een klein orkest live voor ons te spelen. Onze vakantie is goed begonnen

2009-10-11 Boda Eva en José Manuel

Eva, een van de dochters van onze buurman Antonio trouwt vandaag in de kerk van Frigiliana met haar novio José Manuel. We besluiten om even naar de kerk te gaan, prachtige bruid en dito geklede Spanjaarden.Aparte huwelijksmis met een hoog André Rieu gehalte. Na de mis komt Antonio naar ons toe gerend en nodigt ons uit mee te gaan naar Hotel Marina in Nerja voor een `cocktail de bienvenida`en diner dansant. Eric (korte broek) en Marion (slippers) vinden zich wat underdressed, maar gaan uiteindelijk toch mee ! De uitgebreide cocktail is in de palmentuin van het hotel aan zee en het overdadige diner in het hotel zelf.

2009-10-10 Ontspanning in Sevilla

Behalve het bouwen van een muur en twee stenen trappen is er natuurlijk ook tijd voor ontspanning. We besluiten 2 dagen Sevilla te doen. Op de bonnefooi, want via internet blijkt er geen kamer meer vrij. Het is een fiesta-weekend, maandag 12 okt is een nationale feestdag. Vroeg uit de veren en een echt andalusisch ontbijt langs de snelweg. Op nog geen 20 autobusminuten van het centrum van de hoofdstad van Andalucía checken we in in Hotel Catalonia Hispalis (***).We bekijken o.m. het Stadion van Sevilla Futbol Club en struinen via een van de vele parken door de Barrio Santa Cruz.Veel aandacht overal voor de held van Sevilla, Columbus die vanuit hier vertrok en in 1492 Amerika ontdekte.














Totdat we ineens voor de grootste kathedraal ter wereld staan met haar Giralda (toren), indrukwekkend.Ook het Alcázar en zijn tuinen zijn impresionante, je vergeet Granada en Córdoba bijna.

Het hele centrum is autovrij, het is net een openluchtmuseum. Via de promenades langs de Guadalquivir (rivier) bekijken we het immense Plaza España (gebouwd in 1929 t.g.v. de Ibero-Amerikaanse tentoonstelling).Dan lopen we Hotel Alfonso XIII (*****) binnen en nemen in de luxe patio een biertje. Ober Francesco geeft een extra rondje en vertelt ons, dat hier Maxima en Willem Alexander hebben geslapen toen ze elkaar tijdens de Feria van 1998 hebben ontmoet.

De volgende dag doen we de stad per auto. We vergapen ons aan de restanten van de Expo 1992 (wereldtentoonstelling) op het eiland Cartuja, er staan nog mooie paviljoens. De Rotterdamse Ersamusbrug diende als voorbeeld voor dit exemplaar (of was het andersom ?).. Op de terugweg gaan we via Antequera langs het natuurpark El Torcal met zijn grillige rotsen.

Dit zijn de zaken waar Eric wel van houdt :een tinto de verano en gunstige prijzen (kijk maar eens naar de prijzen voor een 3 gangen menu en dubbelbedkamer). We stoppen langs de snelweg van Antequera naar Málaga bij La Yedra. Hier komen elke dag veel mensen flessen en containers mineraalwater tanken, gratis zo uit de bron.

De parttime-metselaar wordt vandaag 53 jaar en dat wordt ´s avonds in ons dorp gevierd met een etentje bij El Portón.

2009-10-07 Metselaars in aktie.......

Maandag j.l. zijn we weer naar Malaga gevlogen, in gezelschap van Eric en Marion. Eric moest een belofte inlossen. Een weekje klussen in Frigiliana (zie op deze blogspot voor het hele verhaal in maart j.l.). Na een dagje aclimatiseren (in NL is het 12 graden en regen, hier 26 graden en zon) is ie dan vandaag ook begonnen. Als eerste project maken we nabij het weggetje bij Antonio een muur. Gisteren cement, zand en nog wat pallets stenen besteld en vandaag aan de slag.

´s Avonds is er wel volop tijd voor domino en het uurtje zwemmen.. Watertemperatuur zit nog net tegen de 20 graden aan. Bijna te koud voor de Spanjaarden, maar de Ossenaren poedelen er flink op los. Natuurlijk staat speciaal voor Eric `conejo` op het menu.