Echte herenkapper

Vorige week komen we in Olvera deze herenkapper tegen "Kapsalon De Beminde Gentleman".  Daar zou je als man wel geknipt willen worden. Zeker als je de prijslijst ziet. De Spanjaarden kennen het begrip "thuiskapper" nauwelijks. Een knipbeurt is ook een sociaal gebeuren. In de bar ernaast waar we elk een café con leche en een Pacharan drinken (€ 2,= pp) horen we, dat de kapper de klant voor de knipprijs ook nog een koffie schenkt. Toch ben ik met mijn dorpskapper best tevreden.

Knippen (6), Ouderen vanaf 65 jaar (5), Kinderen tot 10 jaar (5), Coupe Soleil (13), Bakkebaarden trimmen (1),  Brillantine halve kilo (10)

Paarse koorts

We eten steeds meer groentes en minder vlees. De laatste tijd smullen we nog al vaak van de berenjenas (aubergines) die ik in mijn moestuin kweek. Heerlijke zoete exemplaren. Fritos (gebakken) zijn ze prima als alternatief voor aardappelen. Even door het beslag halen en de hete olijf- of zonnebloem-olie in. 

Het lekkerst zijn ze a la plancha (geroosterd). Je zal er bijna vegetariër van worden. 

Een paar weken geleden heb ik weer wat nieuwe berenjena plantjes in mijn moestuin gezet. Hier kun je ze het hele jaar door oogsten. Met een beetje mazzel kun je er zelfs een tweede jaar de paarse jongens ervan plukken. En wat is beter dan je eigen onbespoten groentes ! 

Kaarsje opsteken ?

Het was een van de vele gewoontes in katholieke kerken. Met een bepaalde intentie (een bepaalde wens bijvoorbeeld) stak je er weleens een kaars op. Een dubbeltje in de collectebak deponeren, een echte waskaars pakken, in het rek tussen de soms tientallen anderen plaatsen en aansteken. Natuurlijk was het allemaal heel erg spiritueel. 

De afgelopen dagen zag ik in de Iglesia Prioral, een kerk in Puerto de Santa Maria, de nieuwe manier van even een kaarsje opsteken. Er staat een flatscreen met daarop kaarsen, in verschillende brandstadia. Je dient een sms'je te sturen en via internet verschijnt jouw kaars op het scherm. Kost slechts € 1,39 (incl. btw).

Die virtuele wereld en techniek is mooi en handig, maar God wat verlang ik soms terug naar de echte waskaarsen, de walm en geur ervan in de kerken. Gelukkig zijn de ooievaars op het uit 1486 daterende kerkgebouw echt ! 

Opvangcentrum

Wat doe je als je met je gezin in Frigiliana een huis hebt gehuurd; je de avond vóórdat je erin kunt, al arriveert; een broer hebt die 700 meter verder een huis bewoont....? In elk geval niet wanhopen.


Casa Domingo is blij dan als een soort opvangcentrum te kunnen functioneren en biedt de ontheemde familie ook graag een maaltijd en onderdak aan. 
Aan de bagage mag de lezer gerust concluderen, dat dit koppel niet per vliegtuig naar het zuiden is gekomen. Dat er nog zoveel spul in zo'n VW Golf kan ! 


Als nichten Manon en Danique van Málaga Airport zijn opgehaald gaan de deuren van Casa Conchi open. Hun vakantie is begonnen. Veel plezier lieve familie !

Wat een helden !

In Cádiz kregen we al via Facebook en Mail van diverse kanten het geweldige bericht, dat de in Frigiliana vermiste Nederlandse toeriste Mary-Ann Goossens was gevonden. Bij thuiskomst gisteravond even een paar uitzendingen op TV bekeken en de Spaanse kranten gelezen. Ze blijkt van de kustplaats Nerja naar ons bergdorp te hebben willen wandelen. Dat kan via de Río Chillar. Alleen moet je dan direct na het passeren van het viaduct van de snelweg links aanhouden en dan heet het de Río Higueron. Dan kom je vanzelf in de vallei achter Frigiliana. Ze heeft zich vergist en is stroomopwaarts de rechter rivier gaan belopen en dat is de Río Chillar. Na zo'n 8 kilometer zag ze nog geen dorp en toen werd het donker en is ze op die plek gebleven. Het heet daar Los Cajorros. Met gras heeft ze een bedje gemaakt en dit als bescherming tegen de koude onder haar kleding gestopt. Behalve het zuivere rivierwater aldaar heeft ze zich in leven gehouden met het eten van gras en kruiden (rozemarijn). Na 18 dagen (!) hebben 3 wandelaars (studenten uit Nerja) haar dan gevonden. De studenten hebben haar verzorgd, te eten gegeven, daar overnacht en één van hen is gaan lopen tot hij bereik had met zijn telefoon. Nadat hij 112 had gebeld, kwam de reddingsoperatie op gang. Een ongelooflijk verhaal, dat zich bij wijze van spreke in onze achtertuin heeft afgespeeld ! Steeds meer mensen geloofden, dat Mary-Ann na 18 dagen nooit meer (en zeker levend) gevonden zou worden. Behalve haar zoon en dochter dan. De foto's komen uit El Sur, het regionale dagblad hier. Wij kunnen trouwens weer rustig wandelen in de campo zonder steeds onwillekeurig naar elke rotsspleet etc te kijken. 

In een interview zegt onze huisarts Bernadette Veeger - die Mary-Anne in het ziekenhuis heeft begeleid - dat het water van de Río Chillar en Río Higueron vol zit met mineralen. Dat verklaart waarom Mary-Ann het ook zo lang heeft volgehouden. Laat dat water nou ook direct vanuit onze kraan komen. Wij zijn aangesloten op een bron van de río Higueron boven in de bergen, zonder depositos dus. 

De electronische krant van Frigiliana publiceert deze "bedankt"-banner. 

Costa del Viento (kust van de wind)

De volgende ochtend gaat het langs een schilderachtige kust met plaatsen als Zahara de los Atunes.  

Fraaie en rustige zandstranden.

Natuurlijk staan we stil één van de oudste beschavingen, die van de Romeinen. We bezoeken in Bolonia een spectaculaire opgraving van een de Romeinse stad Baelo Claudia. Hier woonden 300 voor Christus zo'n 2.000 mensen.

Dan op weg naar Tarifa met langs de weg honderden windmolens. Het waait hier altijd, daarom is het uitgegroeid tot het Surfers Paradise van Europa. Gewone surfers, kitesurfers. Honderden zijn er in actie.

In het centrum van Tarifa weer veel kleine en grote kastelen, forten etc. Vanaf een terras aan de haven zien we elk half uur wel een fast-ferry vertrekken richting Afrika. Het is hemelsbreed maar 12 kilometer naar Marokko.

Op de Mirador del Estrecho staan de windmolens niet op betonnen palen, maar op heel aparte metalen constructies. Soort kleine Eifeltorentjes.

Achter ons El Estrecho, de samenkomst van Middelllandse Zee en Atlantische Oceen, oftewel de Straat van Gibraltar. Vanaf deze mirador is Ceuta, één van de twee Spaanse enclaves in Marokko, heel duidelijk te zien.

Nog een laatste blik op de voorbijvarende containerschepen en via Gibraltar, Marbella op weg naar Casa Domingo.

Cádiz, de oudste stad van Europa

Het hotel heeft een prima dakterras, met zwembad.Op de Mercado de la Concepcion van El Puerto de Santa Maria checken we 's ochtends vroeg nog eens die heerlijke visjes die we de avond tevoren hebben gegeten. Het zijn de Tapaculos, een soort tong. De Atun (tonijn) die hier wordt gevangen kost trouwens maar € 18,00 de kilo. 

We dwalen nog even door deze vissersstad met zijn fraaie kerk (compleet met kolonie ooievaars) en het palacio van de rijke koopman Aranibar (1660).

 Dan nemen we de catamaran-veerboot naar Cádiz. Sneller dan met de auto.

Mooie maar ruige tocht dwars door de Bahía de Cádiz waar we een zelfde soort galjoen voorbij zien komen als waarmee Columbus en zijn tijdgenoten in de 17e eeuw de wereld over zeilden. 

 We naderen de haven van Cádiz en hebben dit uitzicht.....

Vanaf het "upperdeck" van de citysightseeing-bus hebben we een prachtige indruk van deze stad die op een langwerpig schiereiland is gebouwd.

 Aan de voet van zo'n kathedraal smaakt elke lunch.

Onze "roadtrip" gaat eind van de middag weer zuidwaarts over de N-340 langs de zoutpannen. Dwars door pijnbossen richting Barbate. 

Ooit heel welvarend dankzij de atún (tonijn). Deze wordt gevangen in netten die in zee hangen. Je kunt hier ook dolfijnen en walvissen spotten, gaan we zeker nog eens doen.

Nu is Barbate een arme badplaats. De grote vissersschepen uit Coruña met een complete fabriek aan boord zijn te concurrerend gebleken voor de tonijnvissers hier die alles "met het handje" moeten doen. Tegenwoordig schijnen velen in dit dorp te verdienen aan de drugshandel tussen Marokko en Nederland. Wij vergapen ons aan de nabijgelegen Afrikaanse kust en ontdekken Tanger aan de horizon. Zo ongeveer het hele dorp ligt hier tot tien uur 's avonds aan het strand. Natuurlijk eten we de plaatselijke "atún almadraba".

Ons ontbijt de volgend ochtend in Bar el Bus : het traditionele glas versgeperste sinaasappelsap, twee geroosterde broodjes met tomatenpuree, olijfolie en een kop café con leche kost hier maar € 3,00 p.p. ! Ons één ster hotel € 45,=. 

Op weg naar het land van de sherry

Een bezoek aan de Costa de la Luz, Cádiz, het natuurpark Doñana, het sherrygebied rond Jerez de la Frontera stond al enige tijd op ons to-do lijstje. Gisteren (4 juli) startten we onze meerdaagse trip die richting op. Met de auto via Málaga en Antequera komen we in Campillos en Teba. Hier dwalen we door de overblijfselen van het Castillo de La Estrella (10e eeuw) met een mooi uitzicht op de stuwmeren van de Guadalhorce.

Urenlang rijden we door een gebied met veel graanbouw en veel, heel veel girasol (zonnebloemen). Ze maken hier niet alleen de beste zonnebloemolie voor consumptie, maar ook een goeie kwaliteit bio-olie (als energiebron). 

Rond drie uur in de middag is de beste tijd voor foto's, want dan is er niemand op straat. "Siësta", meneer. Deze foto van de kerk in het stadje Olvera kan eigenlijk zo in een reisgids. Vanaf de weg oogt de kerk en het ernaast gelegen kasteel er mogelijk nog imposanter bij.

Het vlakbij gelegen dorp Sentenil heeft enkele straatjes met huizen die als dak de rotsen hebben waaronder ze zijn gebouwd. Scheelt weer in de kosten van dakpannen en het schijnt goed te isoleren. Mooi natuurgebied, het ligt even ten noorden van Ronda.

Als leidraad van onze trip hanteren we het vuistdikke boek Spanje van Rik Zaal en de handige gids Back Roads of Southern Spain van David Baird. In het op een klif gebouwde stadje Arcos de la Frontera overnachten we in het door David aangeraden hotel Los Olivos. In de binnenstad waan je je door de kastelen, vele kerken en kloosters in de middeleeuwen. Het ligt allemaal wel te wachten op een flinke opknapbeurt. We zien een B&B van een Nederlands stel. Later horen we, dat hier de TV-serie Spaanse Droom is opgenomen. 

Pas op de weg naar Jerez de la Frontera komen we de eerste velden met de palomino-druiven tegen. De druiven zien er hier goed uit. Hiervan worden de diverse sherry's gemaakt. In deze sherryhoofdstad van de wereld passeren we de talloze beroemde bodegas. Zoals die van Sandeman, Osborne, González Byass, Tio Pepe, Terry etc. De tijd dat "iedereen" sherry dronk ligt ver achter ons en dat is aan deze stad wel te zien. Veel vergane glorie en momenteel veel armoe. Alleen de binnenstad oogt mooi. Geen tijd voor rondleidingen en proeverijen, maar verder naar "manzanilla-stad" Sanlúcar de Barameda. Onderweg slaan we bij een cöoperatie maar gelijk een jerrycan met 5 liter heerlijke droge sherry in, voor 12 eurootjes.

Hier - aan de monding van de Guadalquivir in de Atlantische Oceen - ligt een van de ingangen van het immens grote Parque Nacional de Doñana. Een soort Biesbosch, maar dan in het kwadraat. Nadat we badplaats Chipiona, marinehaven Rota hebben gezien en het museum van Sanlúcar, gaan we aan boord van de Real Fernando voor een bijna 4 uur durende tocht. Met verrekijker en 

camera met telelens vergapen we ons met de natuurliefhebbers aan de vele watervogels (fuut, snip, kraanvogels, ooievaars etc), maar ook herten en jabalis. Duizenden flamingo's staan in de vele salinas (zoutwaterbekkens). Tientallen foto's zijn het resultaat.

Aan de monding van de río Guadalete ligt El Puerto de Santa Maria, waar Columbus in 1492 vetrok richting Amerika. Wij checken in in het gelijknamige hotel.

Andalucía in één gedicht

De Andalusische steden spreken al eeuwen tot de verbeelding. Ontelbare aantallen boeken en reisgidsen zijn over deze fraaie steden en hun omgeving al gepubliceerd. Maar de steden blijven moeilijk te omschrijven. Volgens mij is het de Sevillaanse poeta (dichter) Antonio Machado (1875-1939) aardig gelukt. Ik lees vandaag zijn navolgende gedicht (vertaald in Nederlands). 

         Van Cádiz tot Sevilla

          Cádiz, betoverende helderheid,
         Granada, heimelijk wenende                     
         waterstroom,
         Romeins en Moors zwijgend        
         Córdoba,
         Zingend Málaga, 
         Gulden Almería
         Zilverglanzend Jaén,
         Huelva, stad der karvelen,
         en ...... Sevilla

Festival Tres Culturas gaat door

Vandaag wordt door de gemeente eindelijk bekendgemaakt, dat van 25 t/m 28 augustus a.s. voor de 6e keer het Festival Tres Culturas wordt gehouden. Op de site van Festival zal binnenkort het programma staan. Tot vandaag was het onzeker, dat het grote festival überhaupt zou plaatsvinden. Nergens was informatie te verkrijgen. 
Het zal wellicht te maken hebben met het feit, dat er na de gemeenteraadsverkiezingen, nu pas een nieuwe raad is samengesteld. Ondanks de winst van de PSOE die daarmee het grootste aantal zetels in de raad heeft, heeft de PP een deal gemaakt met de PA (Partido Andalucista) en hebben we pas sinds 2 weken weer dezelfde burgemeester en vrijwel dezelfde concejales (wethouders). Inmiddels is de "tres-culturas fontein" ook in gebruik. 


(foto genomen met mijn iPhone)

Humédo (vochtig)

De maand juli begint met druilerig weer niet goed. Gistermiddag trokken al mistwolken vanaf de kust het land in. Sinds vanochtend zitten we hier op de berg in een dikke mist, we kunnen onze buren zelfs niet zien. Er vallen druppels en het is maar 22 graden. 
Het is trouwens dit voorjaar te vochtig geweest met in april een aantal bijzonder hete dagen. Die weercombinatie is de voornaamste reden, dat de wijnoogst dit jaar zo goed als mislukt is. En dat is jammer, want juist dit jaar wilde ik zelf de wijn gaan produceren. De druiven zien er niet uit. Het gaat alleen om de muscateldruif in onze provincie. Voor de boeren die financieel van hun wijnoogst afhankelijk zijn een ramp. Aan de Costa Blanca en elders in Spanje blijken de druiven het prima te doen.  
Ook de mango's - en er zijn hier nog al wat mangoplantages - doen het niet goed. 
Kortom, het wordt weer tijd voor droge warmte.