Conformeren, niets voor mij

Het regent af en toe in de campo en de spieren van deze campesino moeten even tot rust komen. Dan is het heerlijk om de stapel “nog te lezen” boeken kleiner te maken. Al enige tijd volg ik met belangstelling het journalistieke werk van Joris Luyendijk. Vandaag zijn nieuwste boek “Je hebt het niet van mij” gelezen. Uit de omslag de volgende tekst : “Zelf spreken ze van de 'Haagse kaasstolp' en van 'de vierkante kilometer rond het Binnenhof'. De politici, journalisten, voorlichters en lobbyisten die samen ons beeld van de landelijke politiek bepalen, opereren in een zeer aparte biotoop. Ze kunnen vaak minder zeggen dan ze weten, en moeten soms toneel spelen, voor en achter de schermen. Joris Luyendijk liep een maand rond in de fascinerende en zo en nu dan verbijsterende, beklemmende wereld van de Haagse politiek”. Na het lezen van dit boek ga je echt geloven, dat de verbeteringen van de BV Nederland niet uit politiek Den Haag zijn te verwachten. Daar moet je je “conformeren aan het systeem” en kun je nauwelijks vernieuwend bezig zijn. Niets nieuws onder zon. Mijn bijna 15-jarige werkervaring bij Defensie stond ook vaak in het teken van het “conformeren”. En daar worden organisaties én de wereld vaak niet echt beter door. Daarom is v.w.b. een betere wereld mijn hoop gevestigd op de huidige “non-conformistische” en inspirerende internetgeneratie.

Een Semana Santa met regen

De eerste wolken tekenen zich al af tijdens een processie van de cofradía de Nazarenos Hermandad San Gonzalo in Málaga. Helaas worden er regenachtige dagen verwacht in deze Semana Santa. Vanaf nu op Canal Sur (Andalucía TV) de hele dag live-verslag van de processies in de grote steden.

Iedereen zijn eigen EPD

Op www.rijksoverheid.nl lees ik vanochtend deze koele mededeling :
Elektronisch patiëntendossier

De Eerste Kamer heeft in april 2011 tegen de wet gestemd die verplichte aansluiting op het landelijk elektronisch patiëntendossier (EPD) regelt. Het landelijk EPD is ontwikkeld om het artsen en andere zorgverleners mogelijk te maken informatie over hun patiënten en hun medicijngebruik uit te wisselen. Dit zou het aantal fouten dat artsen maken terugbrengen.

De minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport brengt op dit moment in kaart wat het besluit van de Eerste Kamer betekent voor het landelijk EPD.

Wat een verspilling en een gemiste kans ! Typisch een voorbeeld van het oude en regenteske denken van onze overheid (ministeries en politici) bij deze verbetering in de gezondheidszorg. Het is allemaal te complex gemaakt en wat een gedoe over privacy. In het insprirerende boek Society3.0 - waaruit ik de komende tijd zeker vaker zal gaan citeren - staat dé eenvoudige oplossing voor dat EPD :
Geef patiënten gewoon een chip op hun zorgpas, met daarin hun medische basisgegevens en laat dat pasje updaten bij ieder (huis)artsbezoek. Combineer dat met de eigen dossiers die patiënten zelf gaan bijhouden op Google Health (gratis) en we hebben een eerste grote stap gemaakt, tegen minimale kosten.

Simpel door te voeren, geen privacy-problemen en tegen minimale kosten ! Ben benieuwd of de internetgemeenschap dit idee op pakt (via Twitter, Facebook etc) en weet te realiseren. Zou een mooie testcase kunnen zijn en Society3.0 een stapje dichterbij brengen. 
Was Alexander Klöpping niet enkele weken geleden al via Twitter in opstand gekomen tegen de overbodigheid van de ons honderden miljoenen kostende Kamers van Koophandel ? Daar zweten ze nu peentjes.....

Domingo de Ramos

De viering van Semana Santa in ons dorp begint eigenlijk al met de "día de la cofradía" (dag van de congregatie en de broederschap) afgelopen zondag. Vandaag is het Domingo de Ramos (Palmpasen) en vindt de eerste processie plaats. De palm- en olijfboomtakken zijn vanochtend in de kapel van San Sebastián ingezegend. Het zijn vooral kinderen en vrouwen die daarop meelopen in een processie van die kapel naar de Iglesia in het Moorse deel van het dorp. Natuurlijk zien we weer veel bekenden meelopen, paasbest gekleed. Deze hele week zijn er processies met diverse beeldengroepen in verschillende routes door onze pueblo. Op de internetkrant van ons mooie dorp staat weer het hele programma vermeld. Klik maar eens op : Semana Santa Frigiliana .

We zullen zeker - tussen de agrarische activiteiten door - ook na vandaag nog enkele processies gaan bekijken. Arnold en Etha die vorige week Córdoba, Granada en Málaga bezochten, verbaasden zich naar ons nog over het grote aantal tribunes dat daar werd opgebouwd. 

Ik kreeg zojuist van hen nevenstaande foto van een straat in Málaga met de nog lege tribunes. Vooral in Andalucía bezoeken alleen al in de Semana Santa meerdere miljoenen (!) bezoekers de plechtigheden in de grote steden, maar ook in de dorpen. Naast de vele buitenlandse toeristen, zijn het talloze Spanjaarden vanuit andere delen van het land die hun geboorteplaats en familie bezoeken.

Werken aan een nieuwe samenleving

Vandaag als campesino een rustdag genomen, goed voor de spieren. Maar wel een intellectuele inspanning gepleegd. In één ruk vrijwel het hele boek Society3.0 van Ronald van den Hoff uitgelezen. Hierin laat de schrijver zien waarom onze wereld, onze systemen én onze economie aan het eind van haar latijn zijn. Maar het is vooral een boek dat vol vertrouwen de toekomst beziet waarin we groeien naar de Society 3.0, met de interdependente economie als systeem van waardecreatie. Een samenleving met wereldmensen! Je kunt het als pdf-document hier gratis downloaden www.society30.com/book 

Geen heimwee naar Farmville

Iedereen die op Facebook zit heeft weleens een uitnodiging gehad om mee te spelen aan Farmville. Voor degenen die het niet kennen. Het is een spel op internet waarbij je als eigenaar van een stuk grond dit moet bewerken (gewassen planten, op tijd bewateren etc). Dé computernerd van NL, Alexander Klöpping, zegt gisteravond in DWDD, dat er wereldwijd dagelijks 70 miljoen mensen aan dit spel meedoen ! Stel je voor, managers die even een vergadering verlaten om "de tomaten water te geven" !
Een jaargenoot van mij, een serieuze en volgens mij stabiele vent, leefde ook dagelijks enige uren in een door hem geschapen virtuele wereld. Hij had op Facebook een andere naam dan in de echte wereld, zaaide tijdig zijn maïs in Farmville etc. Ieder zijn ding, zou je zo zeggen.
In deze dagen, na de schietpartij in Alphen aan de Rijn, is er weer veel aandacht voor de effecten van het leven in de virtuele wereld en de realiteit. Jongeren die regelmatig gewelddadige computergames spelen, zouden ook weleens een wapen kunnen of willen leegschieten in de echte wereld. Tot je 18e levensjaar zouden de hersenen nog niet voor 100% volgroeid zijn en er dus bij wat labiele gasten inderdaad een risico bestaan op naäap-gedrag. Ik weet er alles van. Als jochie van een jaar of negen ging ik regelmatig zondagmiddags naar het Haagse Rembrandttheater waar ik me vergaapte aan westerns met Roy Rogers. Terug naar huis rende ik dan galopperend als een paard en schietend met een klappertjespistool over de Gouverneurlaan terug naar huis. Ik wás Roy Rogers. 
Met mij is alles redelijk goed gekomen. Tenminste, als je dat kunt zeggen van een 63-plusser die zich nu hele dagen staat af te beulen in zijn boomgaard, moestuin en op zijn wijngaard. Nee, niet in Farmville, maar hier in de echte wereld in Zuid Spanje. Mijn spierpijnen zijn echt niet virtueel.

Vroege vruchten

De komende dagen kunnen we hier alweer de eerste vruchten na de winter uit de boomgaard eten. Het is de "níspero", de mispel (mespilus germanica), een beetje half appel, half peer. De vrucht zit boordevol vitamine C en is goed voor maag en spijsvertering. Gisteren al enkele geplukt, ze zijn heerlijk. We hebben de níspero te danken aan de Romeinen. Zij brachten de boom vanuit Iran in 700 voor Christus naar o.m. Spanje. In NL staan ze vooral in oude kloostertuinen.
   

Toma y daca ("voor wat, hoort wat")

De Tielse vakantiegangers zijn vanochtend vertrokken voor een stadswandeling in Málaga en aansluitend vlucht naar NL. Intussen gaat hier het werk op het land gewoon door. Eduardo - hij blijkt de zwager van onze kapster te zijn - komt nu meerdere keren per dag het onkruid halen voor zijn paarden. Het is een wereld van geven en nemen. Dus belooft hij mij als tegenprestatie voor het paardenvoer enkele zakken van de beste kwaliteit paardenmest. Vanmiddag staan de zakken er al. Komt goed uit, de fruitbomen dienen bemest te worden.

Danzas orientales en TV-beelden uit NL

Afgelopen weekend werd in ons dorp voor het 5e achtereenvolgende jaar het "Festival de las Danzas Orientales y Étnicas" gehouden. Veel buikdanseressen, danscursussen in de sporthal, een culturele markt en gisteravond optredens op het Plaza de tres Culturas (het dak van de parkeergarage). Onder de titel Gala Mare Nostrum. 
Helaas gemist. Wij wilden eerst even kijken naar de laatste berichten op TV van het drama in Alphen aan de Rijn. En natuurlijk, met Arnold erbij, de uitzending van Studio Sport met een opmerkelijke revival van Ajax.
Daarna blijven hangen voor de TV en een machtig interessante uitzending van de VPRO-serie "In Turkije" gezien. Een onthutsend beeld van een land dat echt niet meer zit te wachten op Europa. Turkije lijkt definitief de toenadering tot Syrië en Irak (en daarmee de Arabische wereld) te hebben gekozen. 
Genietend van enkele flessen rode wijn praten we daarna op het terras nog tot laat in de zwoele nacht na over de "toestand in de wereld". 
De vakantiegangers uit Tiel besluiten daarop vandaag richting Alpujarras te gaan, op zoek naar de Moorse en Tibetaanse invloeden in die streek.
We vergeten het dansfestival. Hierbij enkele foto's van gisteravond uit de internetkrant van ons dorp van vanochtend.

Paardenvoer, deel 2

Stedentrip of niet, er wordt door Arnold meegeholpen op het land. De paarden wachten immers op het beste voer van España. Dus is het deze zondagochtend al vroeg onkruid verwijderen. Begin van de middag ligt er voor een hele manege aan krachtvoer klaar. Het is het wel het mooiste onkruid van de wereld. Prachtige bloemen en geuren. Maar, Eduardo in geen velden of wegen te zien. Zal ik het toch binnenkort nog moeten gaan verbranden ? Vanaf 1 mei mag er geen open vuur meer in de campo worden gemaakt. Er zijn na vandaag nog twee bancales (terrassen met fruitbomen) te gaan. En dan ligt het hele wijnveld te wachten op een flinke schoffelbeurt, een week werk. 

We zijn nog wel even bezig. Het is vanmiddag 25 graden, zondag en dus de hoogste tijd voor een visje aan het strand bij Mauri. De foto's links zijn van Arnold (gracias). 

 

Paardenvoer

Sinds gisteren heb ik extra mankracht bij het schoonmaken van mijn boomgaard. Het is Eduardo die vlakbij Hotel Rural een cortigo heeft en enkele paarden houdt. In deze tijd van het jaar struint hij - gewapend met sikkel - op zijn quad door de campo op zoek naar vers voer voor zijn paarden. Maar hij is kieskeurig. Hij wil uitsluitend "herba" (onkruid) afsnijden op onbespoten land. Mijn buurman Antonio had hem verteld, dat wij biologisch "boeren" en dus geen "liquido" (gifspuiter) gebruiken. Dus Eduardo meldde zich gisteren, vroeg onze toestemming en begon gelijk de nodige herba af te snijden. Hij reed af en aan om zijn paardenvoer af te leveren. Hij toonde zich zeer geïnteresseerd om ook de stapels onkruid die er al liggen vandaag en de komende dagen mee te nemen. Scheelt mij weer heel wat werk, ik hoef niets te verbranden etc. Binnenkort zal ik zijn stallen eens gaan bezoeken. Zeker weten, dat daar de mooiste paarden van het dorp staan. Gevoederd door Casa Domingo !  

Comfortabel naar Córdoba

Eergisteren zijn mijn broer Arnold en schoonzus Etha hier gearriveerd. Met Casa Domingo als uitvalsbasis doen ze een stedentrip naar o.a. Córdoba. Maar natuurlijk gaat Arnold gisteren eerst met mij de berg af om wat uurtjes onkruid te snoeien op de terrassen met de fruitbomen. In de volle zon met 24 graden, temidden van het aroma van alle bergkruiden, is het heerlijk om te werken.
Helaas moeten we hier ook veel planten met mooie bloemen zoals deze klaproos snoeien.  


Twee elkaar beconcurrerende nachtegalen in het bos naast ons huis overstemmen gisteravond bijna de muziek van mijn iPad op het terras.

Vanochtend vertrekken de twee vakantiegangers in hun luxe BMW (van Hertz) richting Córdoba. Om zich daar helemaal over te geven aan de prachtige cultuurhistorische en culinaire schatten van één van de mooiste steden in Andalucía.

María Dueñas en Jack Vettriano, een goed duo

Mike leest momenteel “El Tiempo entre costuras” van María Dueñas (vrij vertaald “De Tijd tussen de naaisters”). Een prachtige roman die zich afspeelt in Madrid en enkele Marokkaanse keizersteden die we vorig jaar bezochten. Ik wacht wel op de Nederlandse of Engelse vertaling. 

Una novela de amor y espionaje en el exotismo colonial de África La joven modista Sira Quiroga abandona Madrid en los meses convulsos previos al alzamiento arrastrada por el amor desbocado hacia un hombre a quien apenas conoce. Juntos se instalan en Tánger, una ciudad mundana, exótica y vibrante en la que todo lo impensable puede hacerse realidad. Incluso la traición y el abandono de la persona en quien ha depositado toda su confianza. El tiempo entre costuras es una aventura apasionante en la que los talleres de alta costura, el glamur de los grandes hoteles, las conspiraciones políticas y las oscuras misiones de los servicios secretos se funden con la lealtad hacia aquellos a quienes queremos y con el poder irrefrenable del amor.

Omdat ik de omslag enigszins herkende en het beeld me intrigeerde, ben ik naar de maker ervan gaan zoeken. Het is een deel van een schilderij van de Schotse kunstenaar Jack Vettriano. Op zijn website (http://www.jackvettriano.com/) kom ik ineens talloze afbeeldingen tegen die ik herken van tandartswachtkamers tot en met Ikea-posters. Hieronder twee bekende werken.

Warme lente

Gistermiddag steekt er een flinke wind op vanuit de Middellandse Zee. Deze brengt in nauwelijks een uur zoveel warme lucht mee, dat de temperatuur van 17 graden ineens naar 25 graden stijgt. De wind wakkert aan tot storm, die de hele nacht voortduurt. Vanochtend kunnen we dus weer het zwembad en de terrassen schoonmaken. In de zon is het gewoon al om 11.00 uur 's morgens heet. Het is boven de 25 graden. Wel goed voor de natuur. De druiven zijn de afgelopen weken flink uitgelopen, de eerste bloemtrosjes zijn al zichtbaar. Mike is weer begonnen aan haar baantjes trekken in het zwembad. Wel even wennen aan het verschil tussen een 50 meter bad in Amsterdam en hier 8 meter.

Opgeruimd staat netjes

We zijn na afwezigheid van bijna 8 weken weer thuis. Rond het huis schreeuwt de tuin om onderhoud en de komende weken zal ik het druk hebben om de boomgaard en groententuin op orde te brengen. Er blijkt onlangs weer een Sahara-regen te zijn geweest, dus zat alles onder een laagje geel zand. Vanmiddag was het dus eerst alle terrassen en terrasmeubels afspuiten.

Vanochtend vallen in het dorp de gifgroene containers op die de gemeente heeft geplaatst bij de “puntos de limpio” (plekken waar de afvalcontainers voor glas-plastic-papier-rest afval staan). Het zijn bakken waar je bovenin schoenen kunt deponeren en onderin kleding. Op internet lezen we, dat volgens het Spaanse Ministerie van Milieu (dat hebben we hier nog), bijna 4% van het huishoudelijk afval bestaat uit textiel. Volgens die cijfers bestaat de rest van het Spaanse huishoudelijke afval voor 44% uit organisch materiaal, 21% uit papier en 11% uit plastic. Door vanaf nu ook afval van kleding en schoenen te scheiden wordt 95% hiervan gerecycled. De firma die deze containers beheert - East West Productos Textiles - sorteert vóór de recycling de bruikbare kleding eruit. Die wordt gebruikt als humanitaire hulp. We gaan onze kledingkasten eens opruimen, zeker nu we weten dat we hiermee ook een goed doel dienen. 

Gezond eten

Gisteravond in één ruk het boek Het Supermarktparadijs gelezen. Hierin stelt Roland Duong, bekend van de NTR's TV-serie de Keuringsdienst van Waarde, fundamentele vragen waarvoor op de televisie geen plaats is. Wij willen waar voor ons geld, maar wat bedoelen we daarmee? Waar koop je goede waar? En word je daar beter van? Een aantal dilemma's: eet ik gezond of lekker, sta ik op mens-en-dierwelzijn of koop ik mijn karbonade bij de kiloknaller? Consumentengids en actualiteitenrubriek hebben daar geen antwoord op. Wat hebben we werkelijk nodig om ons goed te voelen?
Om gezonde keuzes te maken is kennis nodig over de voedselketen en ons eigen lichaam, en zonder het onderscheid tussen goed en kwaad valt de beste keuze niet te maken. Duong legt verrassende verbanden tussen consumptie, psychologie, ethiek en welzijn. Zo vormen seks en wijsheid het beste dieet tegen zwaarlijvigheid, en is het goed te bidden voor het eten Ook is een dikke kont gezond en maakt een modaal inkomen gelukkig, is een taaie biefstuk zeker niet slecht, is Survival of the Fittest een dodelijke leugen en is Prozac voor mietjes.

Het supermarktparadijs is een hartstochtelijk pleidooi om als consument het heft in handen te nemen. Onze worsteling met voedsel, overgewicht en depressie komt voort uit de volledige keuzevrijheid die we eisen zonder dat we daarvoor de verantwoordelijkheid nemen. 


Vanavond weer thuis in Frigiliana
Eind van de middag vliegen we met Vueling vanaf Amsterdam naar Málaga. Daar pakken we de bus naar Nerja, waar onze buurman Antonio zo vriendelijk is ons een lift te geven naar de campo van Frigiliana.

Heimwee ?

Oorlogen en crises in de wereld van nu en een opmerkelijke aanwezigheid van de Amerikanen bij dit alles. "Change" ? Er lijkt niet veel veranderd. 
Daarom valt mij deze foto in de New York Times zo op. Een opmerkelijk billboard langs een snelweg rond Washington.

Rokjesdag

Vandaag is het pas echt lente in Amsterdam. Er wordt zon en tegen de 22 graden voorspeld. De hele stad voelt de fibratie. Het is Rokjesdag. Een dag die lijkt uitgevonden te zijn door de helaas veel te vroeg overleden Volkskrant-columnist Martin Bril.


Wat is het toch genieten om met een bakkie "café con leche" op mijn iPad2 de ochtendkranten te lezen. Met de balkondeuren wijd open en zicht op het elke dag groener wordende Sloterpark.

Vanmiddag gaan we weer eens een stuk fietsen en genieten. 

Heimwee naar varkensvlees

Jarenlang hebben we in een regio gewoond met ‘s werelds dichtsbevolkte populatie aan varkens. In de tachtiger jaren met meer dan 100 per km2 ! In die jaren kon je geld verdienen in de bouw óf in de intensieve veeteelt. Met een beetje hulp van de RABO en lokale CDA-bestuurder stond er in no-time overal in Oost Brabant een gigantische varkensstal. De varkens stonden in te kleine ruimtes binnen, ze konden geen zonlicht verdragen. De Veghelse Cehave leverde dusdanig varkensvoer, dat varkensvlees steeds meer naar vis begon te smaken. Niet lang daarna zijn we vrijwel gestopt met het eten van varkensvlees. Geen karbonades en schnitzels meer die nergens naar smaakten en waarvan uit allerlei onderzoeken bleek, dat het ook nog eens slecht voor je lichaam was. De Koran verbiedt de moslims niet voor niets varkensvlees te eten. 

Maar als ik deze scharrelvarkens afgelopen week bij boerderij 't Geertje in Zoeterwoude, buiten in de aarde zie wroeten krijg ik bijna weer trek in een varkenshaasje !

Kleinkinderen in aktie op de sportvelden.

De bloesembomen in de straat waar Anouk woont staan allemaal in bloei. Ondanks de grijze lucht een fraai gezicht. We halen Niel op om naar de voetbal- en hockeytraining van Robbe en Julie te gaan kijken. Natuurlijk is het niet alleen kijken, maar wordt er ook een balletje getrapt. Mooie kunstgrasvelden van voetbalclub Meerburg in Zoeterwoude, pal naast de drukke A4 (die gelukkig straks in een tunnelbak ligt)

Op de hockeyclub (Alecto) horen we, dat het team van Julie afgelopen zaterdag in Wassenaar heeft gespeeld tegen het team van Amalia (de dochter van Máxima). De macht van oma Beatrix reikt ver, maar dit keer wint het team van opa Jan ! 

Afgelopen dagen hebben we toevallig het boek van Gonzalo Alvarez Guerrero "Máxima, de Argentijnse jaren" gelezen. Het geeft een interessant inzicht in het verleden van onze toekomstige koningin.

RABO heeft nieuwe baas : Mr. Murphy !

Op 25 februari j.l. schreef ik op mijn blog mijn ervaringen over het verhuizen van rekeningen. Daarna is er v.w.b. de communicatie van de RABO naar mij weer het een en ander gebeurd. Zowel Mike als ik onlangs kregen enkele dagen na elkaar een brief van de RABO waarin we welkom werden geheten als gebruikers van de Rabofoon met daarin onze wachtwoorden. We hadden niets aangevraagd en willen geen Rabofoon gebruiken, dus maar even gebeld. “U, als goede klant, krijgt deze service gratis van ons aangeboden, zit tegenwoordig in het Totaalpakket”. Maak dan een brief waarin dat staat, zou ik zeggen. Toch de komende tijd mijn kwartaalafrekening in de gaten houden of we toch niet ergens voor worden belast. 

Ander verhaal. Mijn creditcard zou in mei a.s. verlopen. Omdat ik dan voor enige tijd in Spanje zit, vond ik het verstandig nu maar vast een nieuwe aan te vragen. Uitgelegd aan de balie, creditcard laten zien, de dame begreep me volledig. Krijg ik de week erop een nieuwe creditcard thuis gestuurd met dezelfde afloopdatum (05/11). Een duplicaat dus. Gebeld en gevraagd om een echte nieuwe te sturen met langere geldigheidsduur. Komt inderdaad een week later per post aan. Ik heb wel ineens een ander creditcardnummer. Na de pincode te hebben gecheckt, lever ik de twee cards (met “valid thru 05/11”) in aan de balie met het verzoek ze te laten vervallen. Diezelfde middag belt de baliemedewerker me nog even om de nummers te checken welke hij moet laten vervallen. Twee dagen later belt de assistente van mijn accountmanager met de mededeling, dat per abuis mijn nieuwe creditcard is geannuleerd ! Herstellen kon niet meer. Trots vermeldt ze direct een nieuwe met mijn oude nummer (volgen jullie me nog?) te hebben laten aanmaken. Deze komt inderdaad enkele dagen later per post binnen, de pin klopt. Dat de Wet van Murphy de RABO en mij enkele weken in de greep heeft tot daar aan toe. Maar je wordt er wel moe van, als in alle keren de aangetekende brieven met de creditcards worden bezorgd als je niet thuis bent en je daarom steeds weer de dag erop naar het TNT-servicepunt moet om die pas op te halen.

Blijkbaar wordt mijn blog ook door RABO-mensen gelezen. Enkele dagen geleden wordt ik gebeld door mijn accountmanager in hoogsteigen persoon. Met excuses etc etc. En of ik hem vanaf nu voor elke kwestie persoonlijk maar wil bellen. En dat hij het vervelend vind, dat ik mijn ervaringen publiceer. Alhoewel ze er wel hun “leermomenten” uithalen ....!  

Gelukkig heeft de RABO een mooi app die ik op mijn iPhone gebruik. Met één klik zit ik in mijn rekeningoverzicht zonder randomreader te hoeven gebruiken. Volgens iTunes was deze app gratis. Toch maar even in de gaten houden of ik hier nu ineens ook voor moet gaan betalen. Wie weet zien ze me nog steeds aan voor Rabofoon-gebruiker.

Kleurrijke schotelantennes

Schotelantennes, we weten er al enkele jaren alles van. In Spanje hebben we - zoals de meeste buitenlanders - een schotel op het dak, zodat we met ons Canal Digital abonnement bijna 1000 TV- en radiozenders kunnen ontvangen. Sinds enkele maanden, na een kleine aanpassing en aanschaf van de nieuwste Philips DSR7141 satelietontvanger en digitale decoder, zelfs in HD. In NL stappen volgens Canal Digital steeds meer mensen over op sateliet-TV. En niet alleen in gebieden waar geen kabels in de grond liggen.

De schotelantennes zijn niet meer weg te denken uit de meeste woonwijken in de grote steden. Vooral in wijken met veel allochtonen, zoals in Nieuw West in Amsterdam. Er zijn trouwens wel een groeiend aantal nieuwe appartementen- complexen, zoals het onze, waar een schotel verboden is. 

Sinds kort wordt er veel promotie gemaakt om je schotel wat op te pimpen. Klik hier maar eens op. Het wordt er wel kleurrijker op, maar of het er ook mooier op wordt ?

Plaatjes uit het "Groene Hart"

Begin zestiger jaren (van de vorige eeuw) hebben planologen met een visie aangedrongen op het behoud van "het groene hart" van Holland. De streek tussen Den Haag, Rotterdam, Utrecht en Amsterdam. De toenmalige en opeenvolgende regeringen hebben dat advies als beleid verankerd in talloze planologische plannen. De laatste twintig jaar wordt er wel behoorlijk geknabbeld aan de randen van dat "Groene Hart". Er vindt bebouwing plaats (woningen en bedrijven) en het is met de vele fiets- en wandelpaden, zorgboerderijen, b&b's, ook hier op het platteland behoorlijk druk met dagrecreatie. Gelukkig kun je toch nog op veel plekken in dat "groene hart" genieten van de echte Hollandse flora en fauna. Bijgaande foto's die ik vorige week maakte rond geitenkaasboerderij 't Geertje geven een aardige indruk.

    

Het zijn enkele resultaten van een klein uurt rondstruinen met een camera in de aanslag. De natuur heeft mooie kleuren. Als je er maar aandacht voor wilt hebben !

Mooi feest in Leiden

Gisteravond was er dan in één van de zalen van het Scheltema complex in Leiden het trouwfeest van Marcel en Kim. Op hun blog - klik hier - zullen ze zeker wel een uitgebreid verslag met foto's plaatsen. Hier alvast een indruk van een meer dan geslaagd feest.